Σκόπελος Αρχαιολογικοί Χώροι, σκόπελος αξιοθέατα, αξιοθέατα στη σκόπελο, skopelos aksiotheata,σκόπελος Ιστορία.

Αρχαιολογικοί Χώροι - Ιστορία

ΙΣΤΟΡΙΑ

Τα νησί κατοικήθηκε πιθανότατα την Νεολιθική περίοδο. Τα ο αρχαίο όνομα του νησιού ήταν Πεπάρηθος και αναφέρεται από τους προ-έλληνες Μικρασιάτες που εγκαταστάθηκαν στο Αιγαίο την περίοδο (2800 – 2000). Το όνομα αυτό αναφέρεται επίσης και από τον Θουκυδίδη. Γύρω στα 1.600π.Χ. το νησί κατοικήθηκε από Κρήτες με αρχηγό τον μυθικό βασιλιά Στάφυλο, γιο του Θησέα καθ της Αριάδνης.

Ο Θησέας, γιος του Αιγαία, βασιλιά της Αθήνας, όπως η παράδοση μας θυμίζει, στάλθηκε με 7 νέα αγόρια και 7 νέα κορίτσια, στον βασιλιά της Κρήτης Μίνωα, ως φόρος με σκοπό να προσφερθούν για θυσία στο Μινώταυρο(ένα περίεργο δημιούργημα της φύσης, μισός άνδρας, μισό τέρας) που ζούσε στον λαβύρινθο του παλατιού στη Κνωσό της Κρήτης. Στην Κρήτη, ο Θησέας γνωρίζει την Αριάδνη, κόρη του Μίνωα. Η Αριάδνη τον ερωτεύεται και τον βοηθά , δίνοντάς του ένα κουβάρι μαλλί , να φύγει από τον λαβύρινθο και να σωθεί. Πράγματι ο Θησέας βρίσκει την έξοδο, απαγάγει την Αριάδνη και φεύγει από τη Κρήτη. Στο νησί της Νάξου όμως εγκαταλείπει την Αριάδνη, η οποία μέσα στη μοναξιά της ανακαλύπτει το θεό Διόνυσο.

Ο Διόνυσος ερωτεύεται με τη σειρά του την Αριάδνη και τη μεταφέρει στη Λήμνο. Εκεί θα αποκτήσουν τέσσερις γιους, τον Θόαντα, τον Ινοπίονα, το Στάφυλο και τον Πεπάρηθο. Ο Πεπάρηθος ήταν ο πρώτος που κατοίκησε στο νησί της Σκοπέλου. Μέχρι και σήμερα το όνομά του σώζεται στον τόπο αυτό το γεμάτο ελιές και πυκνά δάση.

Στην άκρη του όρμου του Σταφύλου υπάρχει μια χερσόνησος. Στην άκρη της χερσονήσου έχει ανακαλυφτεί ο τάφος του βασιλιά Σταφύλου και το σπαθί του που θεωρείται ως ένα από τα πιο σημαντικά δείγματα τέχνης στη Μυκηναϊκή και Μινωική περίοδο. Η λαβή του καλύπτεται από χρυσάφι, ένα πολύτιμο σπαθί ενός πολύτιμου βασιλιά, όπως ήταν ο βασιλιάς Στάφυλος.

Το ξίφος του Σταφύλου με τη λαβή, μήκους 32εκ. βρέθηκε σε λακκοειδή τάφο μαζί με άλλα κρητομυκηναϊκά ευρύματα από τον αρχαιολόγο Ν.Πλάτωνα σε ανασκαφή του 1936. Το ξίφος φυλάσσεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας.

Η Σκόπελος συμμετείχε σε όλους τους πολέμους και ήταν αποικία των Αθηνών. Το πολίτευμα του νησιού ήταν Δημοκρατικό. Το νησί συμμετείχε επίσης στους Ελληνικούς Αθλητικούς Αγώνες. Ο Άγνωντας, ένας αθλητής της Πεπαρήθου το 569π.Χ. είχε κερδίσει στους αγώνες δρόμου και προς τιμή του ο σημερινός κόλπος του Αγνώντα πήρε το όνομά του.

Ακόμη και στο Μαντείο των Δελφών , οι κάτοικο της Πεπαρήθου είχαν αφιερώσει ένα άγαλμά του θεού Απόλλωνα γιατί είχαν κερδίσει τους Κάρες σα μια μάχη.

Η Πεπάρηθος είχε επίσης σημαντικές αρχαίες πόλεις όπως η Κνωσός, ο Πάνορμος και η Σελινούς. Σήμερα, ένα μεγάλο τμήμα του κάστρου στον Πάνορμο σώζεται. Η Κνωσός μετονομάστηκε σε Γλώσσα.

Η Σελινούς μετονομάστηκε σε Λουτράκι, όπου βρίσκονται απομεινάρια ενός Αρχαίου Κάστρου και ενός αρχαίου οικισμού.

Τον 13^ο αιώνα π.Χ. το νησί αλώθηκε από το βασιλιά Ιλκον της Πέλλας. Το νησί έμεινε σε στασιμότητα για αρκετό καιρό μέχρι τον 6^ο αιώνα π.Χ. οπότε και άρχισε η εξαγωγή κρασιού και ελαιόλαδου που έφεραν πίσω την ευημερία και την πρόοδο. Ο Αριστοτέλης αναφέρεται στον περίφημο Πεπαρήθιο κρασί ως φημισμένο και αφροδισιακό κρασί.

Στους Κλασικούς χρόνους, οι Πεπαρήθιοι ήταν σύμμαχοι με τους Αθηναίους αλλά μετά την μάχη της Χαιρώνειας το 338 π.Χ. το νησί πέρασε στα χέρια των Μακεδώνων μέχρι το 146π.Χ. οπότε και οι Ρωμαίοι κατακτούν την Ελλάδα.

Το όνομα Σκόπελος εμφανίστηκε πρώτη φορά στα κείμενα του Πτολεμαίου που έγραφε τον 2^ο αιώνα μ.Χ. και πιθανότατα οφείλεται στους πολλούς υφάλους και «σκοπέλους» που εξέχουν γύρω από το νησί.

Κατά τη Ρωμαϊκή και Βυζαντινή περίοδο το νησί βρισκόταν σε παρακμή. Χρησιμοποιήθηκε ως μέρος εξορίας από τους Βυζαντινούς. Μετά την Άλωση της Κων/πολης από τους Φράγκους, το νησί ήταν ενωμένο με το δουκάτο της Νάξου και μετά πέρασε στην κυβερνεία του Γκύζη στα χρόνια του αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου και ήταν στην κατοχή του έως το 1453μ.Χ. οπότε και οι κάτοικοι πρόσφεραν το νησί στους Βενετούς προκειμένου να αποφύγουν την Τουρκική κατοχή.

Το 1538μ. Χ. ο Αλγερινός πειρατής Μπαρμπαρόσα ήρθε στο νησί και έσφαξε τους κατοίκους. Γύρω στα 1600μ.Χ. όσοι σώθηκαν και είχαν καταφύγει στην Εύβοια και στη Θεσσαλία γύρισαν πίσω στο νησί. Τότε η Τουρκική κατοχή ξεκίνησε αλλά ήταν χαλαρή. Οι κάτοικοι ήταν αυτοκυβερνούμενοι και απλά υποχρεώνονταν να πληρώνουν τους φόρους τους και να παραχωρούν 30 ναύτες που υπηρετούσαν ένα χρόνο στο Τουρκικό ναυτικό. Κανένας υπήκοος Τουρκικής καταγωγής δεν εγκαταστάθηκε ποτέ στο νησί.

Από το 1750 μ.Χ.οι πρώτοι κλέφτες και αρματολοί άρχισαν να έρχονται στο νησί από τον Όλυμπο, την Χαλκιδική και τη Θεσσαλία. Από το 1810 μ.Χ. υπήρχαν διαμάχες μεταξύ των ντόπιων και των αρματολών της ηπειρωτικής Ελλάδας. Κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1821 οι καπετάνιοι της Σκοπέλου βοήθησαν τους αδερφούς τους όποτε χρειάστηκε η βοήθειά τους. Όταν η επανάσταση απέτυχε στη Θεσσαλία και τη Μακεδονία, 70.000 άνθρωποι (άντρες, γυναίκες, παιδιά) εγκαταστάθηκαν πάλι στο νησί καταβεβλημένοι από τις επιδημίες και τη φτώχια.

Τελικά η Σκόπελος έγινα τμήμα του Ελληνικού Κράτους το 1830.

Στο Δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, πρώτα ήρθαν οι Ιταλοί και μετά οι Γερμανοί. Μετά ακολούθησε η ελευθερία, ο εμφύλιος πόλεμος, φτώχια, μετανάστευση και από το 1980 με την τουριστική ανάπτυξη οι νέοι άνθρωποι παρακινήθηκαν στο να μείνουν στο νησί .

Ακόμα και στα σύγχρονα χρόνια η Σκόπελος παρουσιάζει θαυμαστό πολιτισμό:

Οι κάτοικοι της Σκοπέλου ασχολούνταν κ συνεχίζουν να ασχολούνται με τη ναυπηγική τέχνη, την επεξεργασία του ξύλου καθώς και την κεραμική. Παλιότερα λειτουργούσαν ναυπηγεία στη Σκόπελο και το νησί κατά τη διάρκεια της Επανάστασης προσέφερε για τον αγώνα 35 εμπορικά πλοία. Επίσης ασχολούνταν με την υφαντική τέχνη και είναι περίφημες οι Σκοπελίτικες παραδοσιακές φορεσιές .Οι θρύλοι και η πλούσια παράδοση, όπως επίσης και τα ιστορικά και καλλιτεχνικά μνημεία, τα κάστρα και τα μοναστήρια ,οι εκκλησίες με τα περίφημα τέμπλα, όλα αυτά είναι δουλειά των ντόπιων καλλιτεχνών.

Τα μαχαίρια της Σκοπέλου είναι επίσης πολύ γνωστά και στις λαβές τους είναι χαραγμένες στιχομυθίες.

Η Σκόπελος ήταν Επισκοπή που δείχνει την ευημερία και την πνευματικότητά της. Σύμφωνα με την παράδοση ο Άγιος Ρηγίνος, ο προστάτης του νησιού, κυνήγησε και σκότωσε τον Δράκο ( ο οποίος σκότωνε τους ανθρώπους που έρχονταν στο νησί )στην περιοχή ανάμεσα στον Στάφυλο και στον Αγνώντα. Το μέρος όπου τα βουνό χωρίστηκε και το έδαφος υποχώρησε ώστε ο Δράκος έπεσε και σκοτώθηκε στον γκρεμό ονομάζεται Δρακοντόσχισμα.

Please click www.skopelos.com to return to our home page.

Παρακαλούμε κάνετε click στο www.skopelos.com για να επιστρέψετε στην αρχική μας σελίδα.